Σαμοθράκη

«Ἡ τεχνητὴ Νίκη, ἡ μαρμαρένια, τὸ ἄγαλμα τῆς Σαμοθράκης εἶναι ἡ τελευταία ἑλληνικὴ νίκη, τὸ στερνὸ λουλούδι τῆς φυλῆς, τὸ λουλούδι της, ποὺ ἀνοίγει ἅμα ἀρχίζει καὶ κουράζεται ἀπὸ κάθε νίκη ἡ φυλή. Ἡ νίκη πηγαίνει πάντα κατὰ τὴ δύναμη, τῆς παραστέκεται. Στὸν κόσμο βρίσκεται δύναμη καὶ ἀδυναμία, δυνατὸς, πιὸ δυνατὸς ἢ πιὸ ἀδύνατος· εἶναι καὶ ὁ τελευταῖος, ὁ ἀδύ ναμος. Ὁ δυνατὸς καὶ ὁ ἀδύνατος, ἅμα πιαστοῦν στὰ χέρια, γίνονται σὲ λίγο ὁ νικητὴς καὶ ὁ νικημένος. Ἐκεῖ ποὺ παλαίβουν ἀναμεταξύ τους, ἀνάμεσο στοὺς πολεμιστὲς πετάει δῶθε κεῖθε—γι’ αὐτὸ ἔχει καὶ φτερά—ἡ Νίκη καὶ τηράει ποῦ νὰ πάει νὰ καθήσει. Καρτερᾶ νὰ δῆ τὸ δυνατώτερο. Καὶ ὅσο πιὸ ἄγριος ὁ πόλεμος γίνεται, τόσο πιότερο μεθᾶ ἡ Νίκη καὶ ἀναγαλιάζει. Ἡ προσπάθεια τὴ μεθᾶ, ὁ ἀγῶνας, ποὺ ζεσταίνει καὶ πυρώνει ὅλο πιότερο τοὺς πολεμιστάδες. Ἀπαντέχει ἡ Νίκη, ἀνυπόμονα κυτάει καὶ ὅλο προσμένει νὰ δῆ τὸ νικη τὴ καὶ τὸ νικημένο. Καὶ τέλος, ὦ χαρά, ὦ ἡδονὴ ἄφραστη, τὸν ἀβάσταγο ἀγναντεύει τὸ νικητὴ καὶ ἀκράτητη κι αὐτὴ τρέχει καὶ φτερουγίζει καὶ πετᾶ καὶ φωλιάζει μέσα του καὶ γίνεται μ’ αὐτὸν ἕνα. Ἐκεῖ ἀρχίζει τὸ πανηγύρι, φρενιάζει τὸ πανδαιμόνιο. Τραντάζει τὸ κορμὶ τοῦ νικητῆ καὶ ἀνατριχιάζει. Ἡ γῆ στὰ πόδια του ἀποκάτω τρέμει».