Όσοι Ζωντανοί

«Δὲν ἔχει πιὰ νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ ἔθνος μου, θὰ κυλιστῶ μέσα του ἀναγνωρίζοντας τὴ σκλαβιά μου καὶ ὁμολογῶντας την. Δὲν ξεχωρίζεται πιὰ ἡ ζωή μου ἀπὸ τὴν ἐνέργειά μου. Εἶμαι νεῦρο τῆς ἑλληνικῆς ζωῆς ὅπου κι ἂν σταθῶ ὅπου κι ἂν βρεθῶ. Εἶμαι σὲ φυσιολογικὴ καταστάση ὅταν αἰσθάνομαι τὸν ἑαυτό μου ἕνα μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ἔθνους μου». «Δὲν ἔχω νὰ σκοτιστῶ γιὰ τὰ ὅσα λὲν τὰ ἄλλα ἔθνη γιὰ τὸ ἔθνος μου, παρὰ θὰ φροντίζω νὰ ξανοίγω τὸ δρόμο του, νὰ τὸ ξελευτερώσω, μὴν ἀκούοντας τοὺς ἄλλους, μὴν κυτάζοντας κανένα». «Δὲν πασκίζω γιὰ τὸ κράτος, γιατὶ τὸ κράτος τὸ δικό μας δὲν ἀξίζει νὰ τὸ βοηθεῖ κανένας, εἶναι μονάχα ὁρμητήριο, ἐγὼ πασκίζω γιὰ τὸ ἔθνος. Εἶναι ἀνάγκη νὰ φτειάσω ἀνθρώπους, νὰ ἐλευτερώσω τοὺς Ἕλληνες ἐλεύτερους καὶ δούλους γιατὶ εἶναι ὅλοι τους σκλάβοι καὶ ῥαγιάδες». «Τὴν πολιτικὴ τὴ σιχαίνομαι γιὰ πολλοὺς λόγους καὶ γιὰ τὰ πολλά της τὰ λόγια, καὶ μόνο ἂν γίνεται μὲ τὴν πολιτικὴ νὰ καταφέρω νὰ ὑψώσω τὴν αἴσθηση καὶ τὴ θέληση τῶν γύρω μου ἀνθρώπων κατὰ κάποιον ἀγῶνα ἢ πόλεμο (τὸ μόνο πρᾶμα ποὺ ἀξίζει σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο γιατὶ βιάζει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐλευτερόνεται) μόνο ἂν μπορῶ νὰ συγκεντρώσω μιὰ προσπάθεια, ὅποια καὶ νἆναι, τῆς φυλῆς μου πρὸς κάποιο εἴδωλο ἢ κάποια πραγματικότητα, μόνο τότε ἀξίζει νὰ κάνω πολιτική. Ἡ προσπάθεια θὰ ξεθυμάνει κάποτε, ὁ πόλεμος θὰ τελειώσει μὲ τὴ νίκη, καὶ θὰ μείνει ἔπειτα ὁ ἄνθρωπος πιὸ δυνατός, πιὸ ἀντρεῖος, πιὸ τολμηρός, πιὸ φωτισμένος καὶ πιὸ ἐλεύτερος, καὶ γὼ θὰ ἔχω κάψει τὴ ζωὴ μου, θὰ τὴν ἔχω ξοδέψει». «Οἱ κεφαλὲς τῆς Ρωμιοσύνης πρέπει νὰ γίνουν ἄνθρωποι, νὰ μιὰ δουλειά μου. Ἡ πολιτικὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ πρέπει νὰ γίνει πολιτικὴ μὲ σκοπὸ τὴν ἕνωση τῆς φυλῆς, νὰ ἄλλη μιὰ δουλειὰ μου. Καὶ οἱ δυὸ χρειάζεται νὰ γίνονται παράλληλα».